Engin meðganga er eins

Flestir hafa heyrt að engin meðganga er eins, ég hafði þó ekki hugmynd um að meðgöngurnar mínar myndu vera svona gjörólíkar!

Þegar ég gekk með Diljá var það algjör drauma meðganga! Ég varla fann fyrir óléttunni, morgunógleði fyrstu vikurnar svo búið. Ég fór 9 daga fram yfir og fann ekki fyrir því! Tengdi algjörlega ekkert við hinar stelpurnar í bumbuhópnum sem voru alveg að bugast.

Tveimur árum eftir að ég átti Diljá komst ég að því að ég væri ófrísk. Jújú ég get þetta fyrri meðganga gekk svo vel þessi getur ekki verið svo frábrugðin.

“Morgunógleðin” meira bullið sem það er.. Réttara sagt ógleðin sem er komin til að vera allan daginn og allt kvöldið!  byrjaði, um 8 viku svo versnaði það ástand um 11 viku en þá var það upp og niður allan daginn og allt kvöldið og öll sú vanlíða sem því fylgir, svimi, hausverkur, yfirlið allur pakkin, í 6 vikur! Aldrei á ævinni minni hefur mig liðið jafn illa og máttlausri eins og þá.
Þessi tími var eitt helvíti andlega hliðin var líka alveg í rústi þar sem læknar og ljósmæður sem ég talaði við hlustuðu ekkert á mig og neituðu mér að fara í veikindaleyfi í jafnvel viku. Svo ég þurfti að hringja í vinnuna mína veik uppá hvern dag sem ég átti að mæta nánast. Ég fann oft fyrir eins og starfsfólk þar var pirrað út í mig. Eins og ég bara nennti ekki að vinna. Þetta særði mig alveg svakalega.
Það er auðvitað mikið álag á vinnustaðnum mínum og mikið um veikindi og erfitt að manna vakir. Svo ekki nóg með það að líða hræðilega illa af veikindum þá var ég með sjúklega mikið samviskubit og fannst ég fá lítinn skiling fyrir því hversu veik og illa mér leið á þessum tíma.
Eftir þessar 6 vikur leið mér betur en alls ekki vel, ég reyndi að hressa mig við og mæta í vinnuna, svo bara gat ég ekkert unnið ég var á vaktinni í 2 tíma, svitnaði endalaust, svimaði, verkjaði gríðarlega í maganum, gat ekki staðið lengur en korter þá byjaði sjónin mín að dofna og það var að líða yfir mig svo ég þurfti að setjast niður. Stelpurnar sem ég var að vinna með lytust ekkert á mig og sögðu mér að fara niðrá bráðamóttöku, ég var smá treg á að fara því mér fannst allstaðar sem ég hefði leitað til að ekki hefði hlustað á mig. Ég fór samt niðrá bráðamóttöku og þegar ég kom þangað var ég með mjög hraðan hjartslátt og 38.5 stiga hita, hjúkrunarfræðingarnir þar voru viss um að ég væri með einhversskonar sýkingu. En ekkert fannst að í blóðprufum, en læknirinn sagði að ég ætti alls ekki að vera að vinna meðan ástandið á mér væri svona og setti mig í veikindaleyfi í 2 vikur. Á Þorláksmessu er síðasti dagurinn sem mér leið virkilega illa útaf þessum veikindum en þeir voru búnir að standa yfir síðan um lok október, eftir það fóru þessi veikindi uppá við og um miðjan janúar var ég alveg laus við þennan veikinda pakka og komin aftur í fulla vinnu. Mér leið svo vel að geta loksins byrjað að vinna.

 

Í Febrúar byrjar fjörið aftur, endalaus mæði mér fannst ég aldrei ná að anda alltaf að kafna, ótrúlega óþæginleg tilfinning að anda en aldrei líða eins og maður fái nóg súrefni, svimi, höfuðverkur, hitaköst, bakflæði og grindagliðnun. Ég drösslaðist samt alltaf í vinnuna og var alveg ónýt eftir hvern vinnudag, algjörlega búin á því og farast af verkjum! Eftir vinnu helgar varð ég veik og leið ömurlega, á þessum tíma var ég í 90% vinnu.
í Febrúar flutti ég og fór því á aðra heilsugæslu og fékk nýjan lækni og ljósmóður í mars fór ég í skoðun þangað og var með tilkynnt að þessir verkir sem ég væri með væru grindagliðnunarverkir, og vildi læknirinn helst að ég myndi skipta um deild sem ég væri að vinna á því deildin mín væri svo þung. Ég var nú ekki alveg tilbúin í það þar sem ég elska deildina mína, en hún lét mig fá vottorð fyrir minni vinnuprósentu og fór ég úr 90% niður í 50%.

Í lok mars er ég gengin 28 vikur og fer í sónarskoðun þar sem planið var að fara erlendis en  við 20 vikna sónar skoðunina kom í ljós að fylgjan væri alveg við leghálsinn. Í sónarskoðuninni kom í ljós að fylgjan hefði ekkert fært sig frá leghálsinum og því ekki talið nógu öruggt að fara í flug vegna hættu á blæðingu. Einnig kom í ljós að ég væri með mjög mikið legvatn og að barnið væri frekar stórt. Þetta var ákveðinn skellur. 5 dögum eftir þetta fer ég í sykurþolspróf og kveð svo kærasta minn og dóttur þar sem þau ætluðu að njóta erlendis yfir páskana.

Ég var löngu búin að biðja um frí þessa 8 daga sem planið var að vera úti og vá hvað mér leið vel í líkamanum við þetta frí. Ég varð ekkert veik, grindagliðnunarverkirnir voru til staðar en ekki eins mikilir. Þegar ég mætti svo aftur í vinnuna var ég gengin 31 viku, samstarfskona sem ég var að vinna með skildi ekki afhverju ég væri enn að vinna, afhverju ég væri að gera mér þetta að drösslast svona áfram í vinnunni, ég væri komin þetta langt og væri með annað barn heima, að nú væri bara kominn tími til að slaka á.
Ég fékk þá einhvern styrk eins asnalega og það hljómar til að “viðurkenna” að ég gæti þetta bara ekki. Enda leið mér hræðilega ég fann mikinn mun á mér í páskafríinu.
Ég hringdi í ljósmóður mína sem gaf mér tíma hjá lækni mínum og setti hún mig í fullt veikindaleyfi. Þá komin 32 vikur.

Það var mikill léttir á að ekki þurfa að vinna lengur vegna hve illa mér leið, líkamlega og andlega. En það var líka sárt að hætta vinna. Ég er týpan sem elskar að vinna, ég á mjög erfitt með að vinna ekki, síðast þegar ég fór í fæðingarorlof þá þurfti ég að komast aftur út á vinnumarkaðinn eftir 4 mánuði í orlofi bara fyrir sjálfan mig, og fór í 40% starf meðan í var í orlofinu. Svo að hætta vinna rúmum tveimur mánuðum fyrir fæðingu fannst mér smá of mikið en ég finn það núna gengin 37 vikur að það hafi verið rétta ákvörðunin. Ég er þreytt ég er verkjuð ég er með stanstlaust bakflæði og köfnunartilfinningu ég sef varla og er með endalausan fótapirring ég er búin að fá tvisvar þurfsabit í bakið og lá föst í 2 daga í hvor skiptin, blóðnasir, bara alla meðgöngukvilla sem hægt er að fá ég er búin að fá þá á þessari meðgöngu. Ég er búin á því á kvöldin bara við það sinna dóttur minni. Að sinna starfinu mínu sem sjúkraliði hefði ég ekki geta gert út meðgönguna og finnst mér að engin ólétt kona ætti að þurfa að sinna vinnu sinni til fæðingardag barns ef hún treystir sér ekki til.

 

Aníta Kröyer (7)

 

Posted by

21 árs gömul, búsett í Súðavík með kærasta mínum Anton Ívari og dætrum okkar Diljá Siv og Malíu Charlottu . Ég er sjúkraliði í fæðingarorlofi. Mín helstu áhugamál eru útivera, ferðalög, skipulag, fjölskyldan og vinir.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s